مهربانی را وقتی دیدم که کودکی خورشید را در دفتر نقاشی اش سیاه کشید تا پدر کارگرش زیر نور آفتاب نسوزد !!!!!!

 پشت این پنجره جز هیچ بزگ چیزی نیست ...

 من سال هاست که مرده ام...

در اين عالم برخي سودجو هستند و برخي فتنه جو ولی دانشجويان، جوينده بهترين گوهر هستي يعني دانش هستند.
دكتر الهي قمشه اي صبح امروز در جشن فارغ التحصيلي دانشجويان دانشگاه الزهرا كه در تالار اجتماعات اين دانشگاه برگزار شد، از دانش به عنوان درخت جاودانگي ياد كرد و گفت: آشنايي با دانش و دانشمندان و مفيد بودن براي خود و جامعه انساني بهترين شادي‌ها را براي انسان به ارمغان مي‌اورد.
وي از علم، زيبايي و نيكي به عنوان سه ارزش معنوي ياد كرد و افزود: دانايي را اصل قرار دهيد و به دنبال زيبايي برويد و از زيبايي به نيكويي كه نقطه اوج آفرينش است دست يابيد.
الهي قمشه اي همچنين گفت: دانشگاه مكان مقدسي است اما هر كسي مي‌تواند با مطالعه روزانه و مرور آموخته‌هاي گذشته خود، خانه خود را به دانشگاه تبديل كند.
وی در پايان تاكيد كرد: هر روز نيم ساعت با خود ملاقات كنيد يعني بررسي كنيد تا چه اندازه اي براي رسيدن به نيكويي، علم و زيبايي تلاش كرده ايد.

اين نوبت از كسان به شما ناكسان رسيد
نوبت زنا كسان شما نيز بگذرد
زماني كه طراحان و كاريكاتوريست‌هاي وطني! در فكر پرداختن به معلول بودند و با كشيدن پيپ و عصاي اميرعباس هويدا، خود و ديگران را سرگرم مي‌كردند، طراحان بي‌نام و نشاني پاي به عرصة طراحي نهادند كه شناسايي آنان و جمع‌آوري طرح‌هاي ساده‌اشان، به معضلي براي ساواك، تبديل شد.
باز نمايي اغراق‌آميز رفتار، يا ويژگي‌هاي اشخاص به منظور مضحك جلوه دادن آن، تعريفي است كه از كاريكاتور در دايرة‌المعارف هنر، ارائه گرديده است. بر اساس اين تعريف، كاريكاتور، وسيله‌اي است كه براي طعن و هجو اجتماعي و سياسي، به كار برده مي‌شود.
اين تعريف در فرهنگ عميد، به اين شرح است:
«كاريكاتور Caricatore: تصوير خنده‌آور، شكل مضحك، نوعي نقاشي كه نقاش، تصويري از كسي بكشد كه با وجود شباهت، مضحك باشد.»

بمناسبت ۱۴ تیرماه روز قلم
"دکتر علی شریعتی"

قلم توتم من است، توتم ماست، به قلم سوگند، به خون سیاهی که از حلقومش می‌چکد سوگند، به رشحه خونی که از زبانش می‌تراود سوگند، به ضجه‌های دردی که از سینه اش برمی‌آید سوگند... که توتم مقدسم را نمی‌فروشم، نمی‌کشم، گوشت و خونش را نمی‌خورم، به دست زورش تسلیم نمی‌کنم، به کیسه زرش نمی‌بخشم، به سرانگشت تزویرش نمی‌سپارم، دستم را قلم می‌کنم و قلمم را از دست نمی‌گذارم، چشم‌هایم را کور می‌کنم، گوش‌هایم را کر می‌کنم، پاهایم را می‌شکنم، انگشتانم را بند بند می‌برم، سینه‌ام را می‌شکافم، قلبم را می‌کشم، حتی زبانم را می‌برم و لبم را می‌دوزم...‌اما قلمم را به بیگانه نمی‌فروشم .
قلم توتم من است،‌امانت روح القدس من است، ودیعه مریم پاک من است، صلیب مقدس من است، در وفای او، اسیر قیصر نمی‌شوم، زرخرید یهود نمی‌شوم، تسلیم فریسیان نمی‌شوم. بگذار بر قامت بلند و راستین و استوار قلمم به صلیبم کشند، به چهارمیخم کوبند، تا او که استوانه ی حیاتم بوده است، صلیب مرگم شود، شاهد رسالتم گردد، گواه شهادتم باشد، تا خدا ببیند که به نامجویی، بر قلم بالا نرفته‌ام، تا خلق بداند که به کامجویی بر سفره گوشت حرام توتمم ننشته‌ام. تا زور بداند، زر بداند و تزویر بداند که‌امانت خدا را، فرعونیان نمی‌توانند از من گرفت، ودیعه عشق را قارونیان نمی‌توانند از من خرید و یادگار رسالت را بلعمیان نمی‌توانند از من ربود... قلم زبان خداست، قلم‌امانت آدم است، قلم ودیعه عشق است، هرکسی توتمی‌دارد. و قلم توتم من  است 

به مناسبت هشتم تيرماه ، روز مبارزه با سلاحهای شيميايي و ميكروبي
به ياد دلیر مردانی
كه بهای آزادی كشور را
با جان خود پرداخت كردند
و بهای مردانگی را
با درد و تنهایی می دهند...